Sloganzedelere yardım etmek…

Sloganzedelere yardım etmek…

Kemalist = Sloganzede

***

Mekteplerden, daha doğrusu slogan üretim merkezlerinden mezun olan sloganzedelere ezberledikleri yakın tarihin yalan olduğunu ve M. Kemal’in o meşhur “geldikleri gibi giderler” sözünün aksine, geldikleri gibi gitmediklerini kabul ettirmek, ünlü fizikçi Albert Einstein (Aynştayn)’ın dediği gibi “atom parçalamaktan” daha zordur.

Nasıl geldikleri gibi gittiler?

Hayır, geldikleri gibi gitmediler…

M. Kemal ve cuntasını demoklesin kılıcı gibi başımıza diktiler. Ondan sonra gittiler.

Geldiklerinde;

Hilafet vardı…
Şeriat vardı…
Osmanlıca yazımız vardı…
Medreselerimiz vardı…
Tekke ve zaviyelerimiz vardı…
Ayasofyamız vardı…
Medeniyetimiz, kültürümüz vardı…
Musul şehri vardı…
Başörtüsü vardı…
Cuma günü tatil vardı…

Şimdi hangisi var?

Adnan Menderes’in serbest bırakmasına kadar Ezan-ı Muhammedi ve Kur’an okumayı bile yasaklamışlardı…[1]

Din dersleri de yasaktı…[2]

Hatta Hacca gitmeyi dahi engellediler…[3]

Bunları elin gavuru bile yapmadı.

Başörtülü bacılarımıza zulmettiler; Oysa ecdadımız, bir fransızın başörtüsüne el uzatması üzerine düşmana karşı savaşmıştı.

Sanki suç işliyorlarmış gibi Cuma namazı kılan öğrencileri gerilim fon müziğiyle Ana Haber bülteninde özel haber yaptılar; Oysa ecdadımız, Cumaya rahatça gidebilmek için düşmana karşı savaşmıştı.

Binaenaleyh, ecdadımız bunların “kaldırılması” için değil, bunları “kaybetmemek” için savaştı.

Ecdadımızı dize getiremeyenler, “bizden sanılan” bir adamı başımıza diktiler, “kuvvetle” ve “mertçe” alamadıklarını; “hile” ve “kancıklıkla” bu adamın eliyle aldılar.

Öyle bir hile ki…

Gavur şapkasını “giymemek için savaşanların” sülbünden gelenleri; şapka inkılabının “savunucusu” yaptılar.

Öyle bir hile ki…

“Şeriat için çarpışanların” sülbünden gelenlere; “Kahrolsun Şeriat” dedirttiler.

Işte bu insanları süslü sloganlarla aldattılar… Tıpkı şeytanın kötü şeyleri güzel ve süslü gösterip aldatması gibi.

Şu Ayet aslında meseleyi çok güzel özetliyor…

Neml Suresi (Elmalılı Meali)

24 – “Onun ve kavminin, Allah’ı bırakıp güneşe secde ettiklerini gördüm. Şeytan, kendilerine yaptıklarını süslü göstermiş de onları doğru yoldan alıkoymuş. Bunun için hidayete giremiyorlar.”

Sloganzedelere yardım etmek Müslümanlar olarak hepimizin vazifesidir.

 

**********

 

KAYNAKLAR:

[1] Ezan-ı Muhammedi ve Kur’an okumak yasaktı;

http://belgelerlegercektarih.wordpress.com/2012/04/29/kemal-ataturkun-eseri-kuran-ve-ezanin-yasaklanmasi/

http://belgelerlegercektarih.wordpress.com/2012/04/25/ezani-aslindan-m-kemal-ataturk-uzaklastirmadi-yalani/

http://belgelerlegercektarih.wordpress.com/2012/05/27/ataturkun-yasakladigi-ezan-i-muhammediyi-adnan-menderes-serbest-birakti/

[2] Din Dersleri yasaktı;

http://belgelerlegercektarih.wordpress.com/2012/06/14/m-kemal-ataturk-din-derslerini-ve-imam-hatipleri-kaldirmadi-yalani/

[3] Hacca gitmek yasaktı;

https://belgelerlegercektarih.wordpress.com/2012/06/15/kemalist-rejimin-hakim-oldugu-turkiyede-hacca-gitmek-yasakti/

 

**********

 

Kadir Çandarlıoğlu

 

**********

 

“Belgelerle Gerçek Tarih” isimli 792 sayfalık çalışmamızı ücretsiz indirebilirsiniz:

http://www.mediafire.com/?vgk9k8cozdpy7ez

*

Alıntılarda şu şekilde kaynak belirtiniz:

http://www.belgelerlegercektarih.wordpress.com

*

*

Reklamlar

Müslümanlara uygulanan baskı: Kemalist Türkiye’de bir hakim, kararından ötürü sanık oldu

Müslümanlara uygulanan baskı: Kemalist Türkiye’de bir hakim, verdiği karardan ötürü sanık sandalyesine oturtuluyor

*

Resimleri orjinal boyutunda görmek için üzerlerine tıklayınız

Milliyet Gazetesi, 31 Ocak 1965

***

1965 yılında enteresan bir olay oldu. Bir hakim hakkında, verdiği karardan dolayı tahkikat açılmıştı. Türkiye Cumhuriyeti’nin bir hakimi baktığı nurculuk davasında, sanığa beraat kararı verdiği için kendisi hakkında tahkikat açılmış, nurculuk suçu (!) işleyen birisine beraat kararı verdiği sorulmuştur. Bu hakim, Abdülmecid Belli idi.

Abdülmecid Belli, Maraş Sulh Ceza Mahkemesi Hakimi iken bir nurcu sanığı beraat ettirmiş ve bu beraat kararının suç teşkil ettiği ihsas ettirilmişti. Kararın gerekçesinin, devletin sosyal, siyasal, hukuki temel nizamlarının din esaslarına göre değişmesini terviç ettiği (desteklediği) belirtilmiş, böylece güya anayasanın ihlal edildiği ima edilmek istenmişti.[1]

Halbuki Türkiye’de yargının bağımsız olduğu, verdiği kararlardan ötürü hiç bir hakimin sanık sandalyesine oturtulamayacağı kanunla belirtilmişti. Böyle olmasına rağmen, bir hakim Cumhuriyet Türkiyesi’nde verdiği bir beraat kararından ötürü sanık sandalyesine oturtulmuştu.

Böylece kemalizmin, millete nasıl zorla sevdirilmek istendiği daha iyi anlaşılıyor…

Buna göre;

Öğretmenler okullarda, hakimler mahkemelerde, paşalar kışlalarda, tarihçiler kitaplarda, şairler şiirlerde, sanatkarlar heykellerde, ünlüler televizyonlarda kemalizmi ve kurucularını sevdirmekle vazifeli kılınmışlar.

Ama nafile: “Zulüm payidar olmaz.”

***

NOT: Günümüzün gençleri de, kemalizm kurucularının birer kahraman olduklarını zannediyor ve onlara sevgi besliyorlar. Allahu Teala sonumuzu hayr etsin.

 

**********

 

KAYNAKLAR:

[1] Yeni Istiklal Gazetesi, 10 Şubat 1965, sayı 183, sayfa 7.

Ayrıca bakınız; Milliyet Gazetesi, 31 Ocak 1965.

 

**********

 

Kadir Çandarlıoğlu

 

**********

 

“Belgelerle Gerçek Tarih” isimli 792 sayfalık çalışmamızı ücretsiz indirebilirsiniz:

http://www.mediafire.com/?vgk9k8cozdpy7ez

*

Alıntılarda şu şekilde kaynak belirtiniz:

http://www.belgelerlegercektarih.wordpress.com

*

*

Müslümanlara uygulanan baskı: Kemalist Türkiye’de bir Öğretmenin Dramı

Müslümanlara uygulanan baskı: Kemalist Türkiye’de bir Öğretmenin Dramı

***

Darıca Ilk Okulu Öğretmeni Nureddin Atikoğlu’nun kemalizmden çektiklerini okuduğunuzda kemalist rejimin hüküm sürdüğü yıllarda müslümanlara uygulanan baskıyı ve ülkemizde Islam’ın nasıl yok edilmek istendiğini daha iyi anlama fırsatı bulacaksınız. Nurettin Atikoğlu, başına gelen olaylardan sonra kendi bakanlığı Milli eğitim bakanlığına bir gazete aracılığı ile soruyor ve cevap verilmesini bekliyor.

Işte Nureddin Atikoğlu’nun gazetede yayınlanan yazısı:

“Onbir yıl mesleki hayatı olan ilk okul öğretmeniyim. Mesleğime, bütün maddi mahrumiyetime rağmen bağlı, şevk ve samimiyetle devam etmekteyim. Bulunduğum illerin en ücra köşelerinde sebatla ve çereme imkanlarım nisbetinde faydalı olarak çalıştım. Yapılan teftişler neticesinde beğenilmeyen bir rapor almadım. Mesleğimde bu aşk ve gayretimi, müfettişlerin yılda bir defa uğradığı veya uğramadığı yıllarda dahi üzerimde amir varmış gibi çalıştıran ilahi kuvvetin daimi kontrolünde olduğumu, mesleğimin, dolayısı ile asil milletimin manevi mes’uliyetini hamil olduğumu ihtar eden inanç ve milliyetçiliğime borçluyum. En zor şartlar altında da olsa milletime hizmeti (maddi menfaat dilenciliği yapmadan) en büyük şeref ve minnettarlık borcu saymaktayım. Bu arzu, aşk ve ülkü benimle ebediyete kadar yaşayacaktır.

Hal böyle iken, sahifenin öbür yüzü oldukça elem ve hüzün verici, huzur ve ahenk bozucudur.

Şöyle ki:

1963-1964 Öğretim yılında Gölcük/Ümmiye Köyü Ilk Okulunda çalışırken, ders esnasında Jandarmalarla sarıldım, arandım. Şahsi kütüphanemden, Islam Tarihi, bir çok dini kitaplar ve mecmualarım müsadere edildi. Bir gün Kaza Jandarma Komutanlığına istendim. Kumandanlıkta yazılı, Kaymakamlıkta da Jandarma Komutanlığının iştirakiyle sözlü ifadem alındı. Kitapların üzerinde bulunan tek kelime “eski yazı”dan Elif cüzü bulundurmamdı. Kur’an-ı Kerim okumuş bulunmamdan, bir Müslüman olarak dinimi öğrenme gayretimden, dinimin temeli olan namazımı kılışımdan ve nihayet sayın Valimiz tarafından da Hz.Peygamber (a.s.) ‘e ümmet oluşumdan ötürü kınandım.

Tahkikat devam etti, tamamalandı ve neticede Cumhuriyet Savcılığınca “ademi takip” kararı ile müsadere edilen kitaplarım iade edilerek daha başlangıçta Türk Adliyesi kararını vermiş oldu. Fakat ne var ki, üstlerimin hırsları geçmemiş olacak ki, hiç bir istinad bulamadan Il Disiplin Kurulu kararı ile Darıca’ya naklim yapıldı. (Karar hala bana tebliğ edilmemiştir.) Köylülerim, benden evvel duymuşlar. Nakli durdurmak istisnasız imza toplayarak Vilayete müracaat etmişler. Vali bey isteklerinin yerine getirileceğini söyleyerek memnuniyetle yolcu etmiş. (Bana müjde ile sonradan haber verdiler) dördüncü gün vali bey beni istemişti, gittim. Köylülerimin teşebbüsünden bahsederek yine de Darıca’ya gönderileceğimi emir buyurdular. Ben “Gitmeyeceğim” demedim. “Hizmet için vatanımın her yeri aynıdır, fakat niye gideceğimi bilmiyorum” cevabını verdim.

Aramızda geçen kısa muhavede anlaşamakla beraber, halkın dini hislerine tercüman olduğum, şeriatçı ve ümmetçi olduğum tesbit edilmişmiş. Darıca gibi kalabalık bir öğretmen kitlesi içerisine vermeye mecbur olduklarını ve daima kontrol altında bulundurulacağımı söylediler. Şeriat devrinin geçtiği, ümmetçiliğin öldüğü ihtar edilerek huzurundan çıkarıldım. Neticede buraya gönderildim. Köylülerin tekrar müracaatları üzerine bir sene sonra arzularının yerine getirileceği vâadediliyor. Bir sene sonra tekrar müracaat, iki yılın doldurulması mecburiyeti ile tekrar red.

Dediklerini tatbik sahasına koymuş olacaklar ki, buraya geldikten sonra, tutum ve hareketim, evime kimlerin gelip-gittiği hususunda gizli tahkikat yaptırılmış.

Bu ders yılında yapılan veli toplantısında, ahlaka intikal eden konuşmam ilavelerle tahrif edilerek vilayete bildirilmiş. Yine bir tahkikat, ifade ve savunmalar. Neticeye bakılınca bunların hiç birisine itibar edilmeyerek, hedeflerine doğru kayış ve üç günlük maaş kesimi ile mükafatlandırılıyorum.

1965 Cumhuriyet Bayramında sınıf süslemelerim sırasında bir “hilal”in ipucu olarak fotoğrafı çekilmiş, yok şeriatı, yok Osmanlılığı ifade eder, ileri görüşlülüğüyle üst makamlara bildirilmiş. Dahası var:

Aralık ayı, yılbaşı geliyor. Sınıfım için 1966 Sönmez takvimi aldım ve sınıfıma götürdüm, daha asmadan okul müdürü, müdahale etti.

Ben:

– Kardeşim, bunda ne mahzur var, sebebini izah edin? Dini, ahlaki, milli ve ilmi bilgilerle dolu bir takvimdir, dedim.

– Dini propaganda yapıyor, nurculuk hakkında yazıyor, dedi.
– Nereden biliyorsunuz, hiç kullandınız mı, ne ile beni ikna ve ikaz ediyorsunuz? soruma,
– Hocam, kullanmazsanız iyi olur, Saatli Maarif Takvimi kullanın. Hakkınızda tahkikat konusu olur, dedi.

Geçen yıl astığımda okula gelen müfettişle, Ilk Öğretim Müdürleri tarafından müdahale edildiğini, ihtar edilmiş
olduğumu söyledi.

Tahammülün de bir haddi var. O anda insan üzülerek, kendi kendisine gayr-ı ihtiyari:

– Ecdadımın mübarek kanıyla yoğrulmuş, şehitler ve gaziler diyarı Türkiyem’de mi yaşıyorum, diye sorası geliyor.

Şimdi sayın hükümetimizden ve bilhassa cevaplandırılmasını istiyorum.

Bu meslekte; Mesleğininin maddi kifayetsizliği nazarı itibara almadan, sırf manevi zevkini tadarak, kudsiyetini idrak ederek, mesleğinin şerefiyle, mütenasip olmadığı gerçek ve inancıyla, içkili ziyafet, oyunlu kulüp masalarına dahi oturmayan, mevcut güç ve gayretini mesleki çalışmalara sarfeden, milletini; cahil, gerici, kara takkeli yobaz, köylü, şehirli, geri kafalı gibi iftiralardan münezzeh tutarak seven ve hizmetinde olan, bununla beraber “Allah indinde en makbul din Islam’dır” fermanı ilahisiyle yüce dinin saliki olma şerefine nail olarak, icraatiyle emri ilahiyi yerine getiren insanlar, vazifeye, emniyet ve huzur içerisinde devam edecekler mi? Yoksa; Allah’a kul, Peygambere ümmet olduğu, dini vecibeleri yerine getirebilmek için camiye gittiğinden dolayı, şeriatçı, ümmetçi, nurcu… Efendilerle içki masalarında sabahlamadığımızdan, biriç ve konken masalarında, balo ve benzeri erkekli dişili alemlerinde teşriki mesai etmediğimizden, lokmasıyla beslendiğimiz necip halkımızla ülfetimizden ve haşır neşir olmamızdan gerici, yobaz olarak mı isimlendirileceğiz? Kendi gözlerimizdeki odunu görmeden, milliyetçi ve mukaddesatçı gözünde kıl aralamaya kalkışarak, takibat, tahkikat uydurarak 8 nüfuslu 35 lira asli maaşlı bir öğretmenden (ifadeler ve savunmalar nazara alınmadan) üç günlük maaş keşimi (iktisadi abluka) vs. vs. derken siciller karalanıp üzerine titrediğimiz şeref ve haysiyetimizle mi oynayacaktır?

Eğer birincisi tatbik edilecekse, huzur ve emniyetimizin ifadesini, ikincisi tatbik edilecekse; gücümüz ve yaşımız ihtiyarlamadan neticeyi öğrenmek herhalde bir vatandaş olarak hakkımız olsa gerektir.

Arzumuz ve emelimiz; birincisinin tatbiki ve tahakkuku ile ard düşünceli, geri zihniyeli, milliyet ve maneviyattan yoksun, geri kafalı zavallı ilericilerimizin de ıslahı nefs ederek “tarik-i müstakim” olarak, birlik ve beraberlik ve vahdet yolunu ihtiyarila, düşmüş oldukları dalaletten kurtulmalarıdır.

Allah’ın veli kişisi Yunus Emre, bizim ilerici geçinenlere ne güzel ders vermiş ama anlayana can kurban;

“Ilim, ilim bilmektir,
Ilim, kendin bilmektir,
Sen kendini bilmezsen,
Ya nice okumaktır?”

Nur içinde yatsın. Bu gidişle kendimizi (benliğimizi) aramaya çıkmanın zamanı gelmiş, hatta geçmiş olsa gerek.

Son sorumu tekrar ediyorum

Dini, milli, ahlaki ve ansiklopedik bilgilerle dolu, Sönmez Duvar Takvimini sınıfıma asarsam, yasaklara ve kanunlara riayet etmemiş mi olurum? Bu hususta bir sakınca ve yasak var mıdır?

Hürmetlerimle…”

Darıca Ilk Okulu Öğretmeni/Nureddin Atikoğlu[1]

Öğretmen Nureddin Atikoğlu’nun bu mektubu, kuşkusuz ki, zulüm devrinin yüzbinlerce uygulamasından sadece bir tanesi idi. Sesini duyuramayan binlerce Nureddin öğretmen vardı. Bu mektup hakkında yorumda bulunma ihtiyacı hissetmiyoruz. Mektup iyi okunduğunda kemalizmin, Müslümanlara neler çektirdiği kolayca anlaşılır.

 

**********

 

KAYNAK: 

[1] Yeni Istiklal Gazetesi, 15 Aralık 1965, sayı 227, sayfa 3.

 

**********

 

Kadir Çandarlıoğlu

 

**********

 

“Belgelerle Gerçek Tarih” isimli 792 sayfalık çalışmamızı ücretsiz indirebilirsiniz:

http://www.mediafire.com/?vgk9k8cozdpy7ez

*

Alıntılarda şu şekilde kaynak belirtiniz:

http://www.belgelerlegercektarih.wordpress.com

*

*